تو را تنها به شیوه ی خود می شناسم

که چگونه در وسعت کبود دردها

مچاله گی ات را لبخند می زدی

و نخورده، مست-مست

حلق آویز دانسته های خود بودی

حلق آویز عشق ها و نگاه هایی که

نمی فهمیدند پریشانی شانه هایت را . . .

و هر روز ذوب تر می شدی

در کالبد اندیشه هایی که

با همگان بیگانه بود

و اعتیاد به مصرف مداوم چشم های او

شاید تنها بهانه ای برای رها شدن

از هر آنچه روحت را می فشرد بود

و ... تقلای دست هایت خلاف جریان ...

عنصر وجود تو عصیان بود

و ابروان محافظه کارت نمی توانست

چشمان دریده ات را پنهان کند

که می خواستند هر آنچه باید را نباید ...

اکنون؛ در آرامش، خیره شو در چشم های خود

و در چارچوب شانه هایت عمیق تر شو

در کسی که از ورای آینه زوزه می کشد شب را

. . . . .

نیک می دانم که تو

یکی بودی چون همگان ...

با خطاهایی عمیق در اتاقی کوچک

که نمی توانستی سوالی برای پاسخ هایت بیابی

پاسخ هایی که داشتند وا می رفتند

و هنوز بی کس بودند

و باید التیام می یافتند

واین، ابتدایی ترین! راه رهایی بود ...

ما چون همگان به افتخار نداشتن نایل شده ایم

واین یکی از بهانه های فاخر سعادت است

که شب ها  بغضی وجودت را به لرزه بیاندازد

و آرام در گوشت زمزمه کند:

هی! هنوز هم هستی...

و زندگی این گونه

جریان بیابد . . .

پ.ن: پس دل گره زدم به ضریح اندیشه ای که آویشن را می سرود . . . . .

"حسین.پناهی"